Theater Titanick (Niemcy) “Odyssee” / “Odyseja”

Theater Titanick to jeden z najbardziej uznanych na świecie teatrów plenerowych. Swój słynny spektakl “Odyseja” teatr zaprezentował na Międzynarodowym Festiwalu Sztuka Ulicy w Warszawie, w dniu 5 lipca 2011 roku, w Parku Agrykola. Przedstawienie odbyło się w dramatycznych okolicznościach – w trakcie jego trwania nadciągnęła nad Warszawę potężna burza. Połowę spektaklu odegrano heroicznie w deszczu, jednakże gdy burza przeszła w istny Armagedon, przedstawienie trzeba było przerwać…

Spektakl powstał na motywach Odysei Homera. Widzimy zmagania grupy teatralnej, którą w autokratyczny sposób kieruje szalony Dyrektor. Pragnie on na deskach swego teatru wystawić Odyseję. Dyrektor traci stopniowo kontakt z rzeczywistością, w jego umyśle zaciera się granica między jawą, a światem wyobrażeń. Teatralna scena przeobraża się stopniowo w autentyczną arenę mitycznych rozgrywek, aktorzy rozpoczynają przygodę, pełną cudów, przerzuceni w świat mitologicznej historii… Spektakl w wyrazie dynamiczny, drapieżny, w najwyższym stopniu niepokojący. Fantastycznie zaaranżowany scenicznie, za pomocą świetnych rekwizytów, intensywnie działający symbolem. Realność miesza się ze snem, uczestniczymy w psychodelicznym widowisku. W spektaklu dominuje apodyktyczna postać Dyrektora, fantastycznie złowieszczo odegrana, z najwyższym kunsztem zobrazowania szaleństwa. Wspaniała scenografia o charakterze epickim – zwłaszcza w absolutnie obezwładniającym momencie, gdy scena-kontener przeobrażać się zaczyna w realny statek Odyseusza, z momentem stawiania żagli – film nr 1.
W filmie nr 2 widzimy burzę morską, a po scenie “jeżdżą” skrzynie z napisami: Kirke, Hades, Cyklopi. Film nr 3 to scena ataku potwora morskiego… i w tym momencie zamarłam, jak i wszyscy na widowni. Nastąpiły szokująco realnie (pomysłowo) odegrane sceny odcinania głów, kończyn, wraz z sikającą z oderwanych fragmentów ciał krwią… Groteska, a momentami i humor, miesza się z najwyższego stopnia makabrą, czyniąc to widowisko, i pod tym względem, przeżyciem wstrząsającym i niezapomnianym.
Działanie inteligentnym symbolem – trafność sugestywnie dobranych do tematu rekwizytów, fantastycznie poprowadzona fabuła z najwyższą głębią emocji, świetna dynamiczna gra aktorska – wszyscy bohaterowie spektaklu są szaleńcami, porozumiewający się ze sobą za pomocą wrzasków i agresywnej gestykulacji – wszystko to czyni spektakl widowiskiem genialnym. To najwyższej próby teatr. Podjęta w założeniu tematyka – “uaktualnienie” Odysei Homera, świetnie prezentuje treść genialnego pierwowzoru, czyniąc zarazem spektakl “pomostem” pomiędzy czasami antycznymi, a współczesnością. Ponadczasową w wymowie treść oryginału, twórcy przedstawienia doskonale oddali, czyniąc je równie epickim, jak literacki pierwowzór.

Theater Titanick

Antagon TheaterAKTion (Niemcy) “Ginkgo”

Niemiecki Antagon TheaterAKTion z wizyjnym przedstawieniem “Ginkgo” na Międzynarodowym Festiwalu Sztuka Ulicy w Warszawie, w dniu 2 lipca 2010 roku.

Przedstawienie jest symboliczną refleksją nad dramatem Hiroszimy z 1945 roku. A zarazem próbą odpowiedzi na pytanie o dalszy kierunek rozwoju współczesnej cywilizacji. Czy człowiek może zachować poczucie bezpiecznej egzystencji żyjąc w cieniu bomby atomowej? Jak świadomość tego zagrożenia wpływa na kształtowanie się postaw moralnych oraz sposobów przeciwdziałanie ideologii zła? Ponadto: czy nienadaremna jest jeszcze nadzieja na życie w harmonii ze środowiskiem naturalnym?

Refleksja będąca próbą odpowiedzi na te pytania, przybiera formę symbolu pełnego nadziei i wymowy: tytułowe japońskie drzewko ginkgo reprezentuje tu odpowiedz samej Matki Natury, która to z kolei odpowiada nam. Tak jak natura przez miliardy ziemskich lat zawsze wybiera kierunek by przetrwać bądz odrodzić się i to jej się udaje, tak i człowiek, w obliczu nawet największych klęsk, spoglądać powinien zawsze ku życiu i z wiarą w sercu walczyć o dobro i ideały.

Antagon TheaterAKTion

Teatr KTO, “Ślepcy” (Polska). The KTO Theatre, “The Blind”.

Spektakl “Ślepcy” Teatru KTO, zaprezentowany w dniu 5 lipca 2010 roku, na 18-tym Międzynarodowym Festiwalu Sztuka Ulicy w Warszawie.

Spektakl powstał w oparciu o bestseller portugalskiego noblisty Jose Saramago “Miasto Ślepców”.
Na skutek nieznanej przyczyny wszyscy w mieście ślepną. Teren zostaje odizolowany i nadzorowany przez strażników. Miasto przeistacza się w obóz gułag, w którym szerzy się przemoc i zbrodnia. Ukazane zostają mechanizmy psychologiczne, które w obliczu sytuacji krańcowej, dochodzą w człowieku do głosu. Apokaliptyczna wizja upadku norm, w sytuacji, w której brak już nadziei.
Jeden z najbardziej wstrząsających spektakli, spośród wszystkich, jakie kiedykolwiek obejrzałam na festiwalach teatrów Sztuka Ulicy.
“Ślepcy” to absolutna perła inscenizacyjno – choreograficzna. Dosadność wymowy scen, dopełnia genialny podkład muzyczny.
Scenariusz, reżyseria, dźwięk – Jerzy Zoń, choreografia – Eryk Makohon.







teatrkto.pl

Teatr KTO (Polska) – “Quixotage”.

Spektakl “Quixotage” Teatru KTO, zaprezentowany na Kołobrzeskim Festiwalu “Między Słowami”, w dniu 17 lipca 2010 roku.

I zapis video fragmentów przedstawienia:




“Quixotage” to opowieść o współczesnym Don Kichocie, zarazem pretekst do pełnej goryczy zadumy nad drogą rozwoju współczesnej cywilizacji.

“Dawny” Don Kichot zapładniał wyobraźnię wrażliwych czytelników, krocząc przez karty powieści spowity nimbem magii i subtelnej poetyki dawnych czasów. Mentalnie skąpany w przepojonych romantyzmem ideałach bohaterskiego etosu, zarazem sam się kreował. Patos znamionujący jego postawę pełnił w jego psychice funkcję mentalnego bastionu. Tak oto rycerz wrażliwiec-nieudacznik wykreował swą postawą nowy mit.

Pisarski geniusz Cervantesa dokonał genialnej wynikiem symbiozy czegoś małego i wielkiego, całkowicie przeciwstawnego: pojedyńczego ludzkiego istnienia (zdawało by się – mogącego zdziałać “mało”) oraz ducha całych współczesnych mu “magicznych” czasów. Ta konkretna opozycja – człowiek i tamten świat, zrodziła nową “jakość” – mit błędnego cervantesowskiego rycerza – pobudzającego przez wieki ludzką wyobraźnię, pozwalającej jej szybować wysoko niczym ptak, a tym samym pełniąc dla psyche czytelnika rolę wręcz terapeutyczną. Rycerz Cervantesa po prostu inspirował.

Czy można by stworzyć ożywiający umysły mariaż postawy wrażliwca-nieudacznika w oparciu o specyfikę świata współczesnego? Jakiego pojęcia-opisu dla takiej postaci dzisiaj by użyto? (Słowo “rycerz” już nie wchodzi w grę, strywializowane za sprawą literatury fantasy dla młodzieży).

Subiektywnej odpowiedzi na owe pytanie udzielają twórcy spektaklu “Quixotage”. Ich odpowiedz jest wiadoma. Poruszająca. Wykreśliwszy na nowo postać bohatera środkami brutalnego języka przekazu wizualnego cechującymi współczesność – otrzymujemy pesymistyczną wizję psychiki, a zarazem i świata Don Kichota. Widzimy smutnego, wrażliwego, osamotnionego człowieka, który żyje w domku o ścianach ze szkła, umieszczonym na ruchomej platformie. Jest nieporadny, zagubiony i rozczarowany życiem. Ze zdziwieniem obserwuje świat. Postać Dulcenei zostaje zwielokrotniona i zbanalizowana do postaci kucharek. U stóp platformy toczy się życie: w szalonym tańcu wirują rozpasane kobiety, na wózkach i tyczkach paradują kalekie potwory – symbole polityki i ideologii. To dzisiejszy świat… Gdy Don Kichot umiera, niczym sępy i hieny tłoczą się przy nim lekarze, pielęgniarki i duchowni. i taki jest jego, ot banalny, koniec.

Don Kichot współczesny budzi jedynie litość. To nieszczęsny idealista, którego największą zmorą jest przejmująca samotność. Obezwładniony rozczarowaniem do świata, nawet nie walczy, a jego jedynym duchowym bastionem jest alienacja. Nic nie pozostało z pełnej pasji dumy cervantesowskiego bohatera. Potwory współczesności okazują się zbyt potężne. Smutny to świat, w którym umierają nawet mity. Przemłócone przez machiny pragmatyzmu i banału epoki dzisiejszej…

teatrkto.pl

Theater Tol (Belgia) “Luce”.

Spektakl “Luce” belgijskiego Theater Tol, zaprezentowany na 19-tym Międzynarodowym Festiwalu Sztuka Ulicy w Warszawie, w dniu 4 lipca 2011 roku.

I zapis video fragmentów spektaklu:

“Luce” jest opowieścią o sportowym współzawodnictwie dwóch włoskich kolarzy – Fausto Coppiego i Gino Bartaliego, którzy należeli do najlepszych sportowców świata w kolarstwie szosowym, w latach 40-tych i 50-tych XX wieku. W tamtych latach, sportowcy ci osiągnęli międzynarodowy status megagwiazd, niczym dzisiejsi idole muzyki pop. Choć obaj zawodowo ze sobą rywalizowali, prywatnie łączyła ich głęboka przyjaźń.
Jeden z nich – dumny Fausto Coppi, stał się bohaterem głośnego skandalu obyczajowego, na skutek romansu z zamężną kobietą – Giulią Occhini – “Damą Bianką”. To ona właśnie jest tytułową Luce, a zarazem trzecią bohaterką przedstawienia.
Spektakl opowiada nie tylko o sportowej pasji, ale także o wielkiej, romantycznej miłości, która łamie społeczne konwenanse.

www.theatertol.com